E. Özlem G. Güneş
@benozlemg
43 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
E. Özlem G. Güneş
, bir kitap okuduPuan vermedi·128 syf.··
Beğendi
·4 günde okudu
·Okunma: 03 Aralık 2022 00:00
·2022 162. kitabı
Düşünme şeklini farklılaştırarak değişmek mümkün mü?
Nedendir bilinmez uzun süre bu kitabı okumayı erteledim. Erteledim erteledim ve 2022'nin bitmesine yakın "sene bitmeden okunacaklar" listemde yerini aldı ve okudum.
Ego, düşünce yapısı, pozitif olma hali, bütünle birleşmek, mutsuzlukların sevgiye çıkması gibi birçok terimle kitap boyu karşılaştım. Her kişisel gelişim kitabında olduğu gibi bu terimlerin insanın içinde nelerden kaynaklandığını, nasıl şekillendiğini ve nasıl yeniden anlamlar yükleyebileceğimi gördüm. Tekrar tekrar dönüp okunması gereken çok yer var. Hatta görseldeki cümle dışında o kadar çok cümle oldu ki kitap boyunca, seçerken zorlandım diyebilirim. Kitabın rengiyle aynı olan post-it bitti
Bir helalleşme hikayesi: Âşıklar Bayramı
Yer yer kavuşamayan ya da yıllar sonra kavuşan aşıkların hikayesini okuduğum çok oldu. Şimdi ise yirmi beş yıl sonra eksik kalmış bir baba-oğul romanı okudum.
Kitap, avukat Yusuf'un gecenin bir vakti, yirmi beş yıl sonra kapısında babası Heves Ali'yi görmesiyle başlıyor. Diyarbakır'dan Kars'a 'Âşıklar Bayramı'na gidilen o yolda, Yusuf'un babasıyla hesaplaşmasından çok kendi içindeki hesaplaşmalarını gördüm. Yusuf'un hikayesi içinde cebelleşirken, Heves Ali ise hem kırdığı kalplerden helallik hem de dünya gözüyle son bir kez arkadaşlarını, âşıkları görmek ister.
Okudukça yer yer "bir baba-oğul hikayesi" ve "yok bu bir yol hikayesi" dedim. En son biterken "bu bir helalleşme hikayesi" dedim. Heves Ali hem birliktelik yaşadığı ve kalplerini kırdığı kadınlardan yol boyunca helallik alırken hem yoksunluğu 25 senedir yaşayan oğlundan hem de dostlarından helallik alır. Bir nevi Heves Ali'nin son yolculuğu.
Kitap olabildiğince akıcı bir dille yazılmış. okurken hiç de "öf aman bitsin" dedirtmiyor. Tam tersi gözlerinizin önüne karakterleri olduğu gibi çevreyi, köyleri getiriyor. Beni tek yoran taraf mektuplar oldu sadece. İçinde barındırdığı önem ve anlam bir o kadar yoğunken nedense o bölü mlerde sıkıldığımı hissettim.
Kul Yakup'un sözleri ile bitirmek isterim: "Baba dediğin tamamlanmamış bir kelimedir zaten."