Denizde başınıza bir tehlike geldiği zaman, ilâh diye taptığınız varlıkların hepsi kaybolur gider. Orada yalnız Allah bulunur ve sadece O'na yalvarıp yakarırsınız. Ne var ki, Allah sizi kurtarıp selâmetle karaya çıkardığı zaman hemen O'ndan yüz çevirirsiniz. İşte insan böylesine nankördür!
İnsan, bazen öfkelenerek, bazen bilmeyerek hayra olan duâsı gibi kendi aleyhine olarak şerre duâ eder. Çünki insan, işin sonunu düşünmez ve çok acelecidir.
Hem Allah, rızık husûsunda bazınızı bazınızdan üstün kıldı. Böylece üstün kılınanlar ise, rızıklarını kendileriyle eşit dereceye gelecek şekilde ellerinin altındaki kölelerine verici değiller ki, artık onda o rızıkta kendileri müsâvî olsunlar. Onlar kendi köleleriyle eşitliği kabûl etmezken, nasıl oluyor da Allah'a eş tutup ortak koşuyorlar? Şimdi Allah'ın ni'metini bilerek inkâr mı ediyorlar?