Fakat birdenbire gecenin sessizliğini saat sesleri yıktılar. Evin hemen her tarafından zaman kendini ilan ediyordu. Beyhudedir, diyordu, bütün bu ıstıraplar, unutmalar ve hatırlamalar, ben varken hepsi beyhudedir!
Bu sefer, Kudret Bey bu yalnızlıkta üşüyormuş gibi küçüldü. Bütün imkânlarını kapatmış bir dünyada tek başına, henüz kaburgalarından Havva'sını çekmemiş bir Adem çaresizliği içinde bir müddet çırpındı.