Hande KUYUMCU
@bercestesi
Zarı her attığımda ve piyonu her ilerlettiğimde ne kadar şanslı olduğumu düşünürdüm: şehir, iş, aile, ev. Günlerimi kutu gibi bir odada birinin babasına pankreas kanseri olduğunu, birinin annesine göğsünde bir yumru hissettiğimi, ebeveynlere elimizden gelen her şeyi yaptığımızı söyleyerek geçirmiyordum.
Çok okuyorsun. Okursun tabii. Çünkü edebiyat, yaşamdan daha güvenli. Bir kitabı eline aldığında, sonunun nerede geleceğini biliyorsun. Ya hayatın? I ıh. Bu yüzden hayata güvenmiyorsun aslında. İnsan, yalnızca ortada gördüğü şeye güvenir.
Ben bir gün Alzheimer olursam kelimeleri unutmak isterdim. Sahip olduğum geçmişi başkalarına anlatacak kadar bile bilmeyeyim isterdim kelimeleri. Bir şey olsun, kelimeleri bilme zahmetinden beni çekip kurtarsın isterdim. Kimseyi anlamayayım, kimse beni anlamasın ama bunun tek suçlusu kelimeler olsun isterdim.
