Büyüdükçe yıpranıyor insan. Büyüdükçe mahvoluyor insan. Büyüdükçe kahroluyor, harap oluyor insan. İnsan büyüdükçe farkına varıyor, umudunu yitiriyor. Kaybolmak, yok olmak istiyor. Esasen artık yaşamak istemiyor. Çünkü görüyor. Her geçen gün daha fazlasını görüyor. Kaldıramıyor. Daha fazlasını duyuyor. Kahroluyor. Bir gün kötülüğün kaybolacağına dair olan inancını yavaş yavaş en derinlere gömüyor. Hayallerinden bir bir vazgeçiyor insan. Kalpsizce yaşamayı göze alıyor. Sevmeyi unutuyor. Sadakati yanlış anlıyor. Merhametini yitiriyor. Kalbini uzaklara, çok uzaklara temelli yolluyor. Geri dönüşü olmaksızın...