Her gün gördüğümüz, varlığını varlığımızın parçası bellediğimiz birinin ebediyen çekip gittiğine zihnin ikna olması çok zaman alıyor… Sevdiğimiz gözlerdeki parlaklığın söndüğüne, çok tanıdık, kulağımıza çok hoş gelen bir sesin susabildiğine, bir daha asla duyulmayacağına…
Hikayelerimin kahramanı ben değildim. Kendim söz konusu olunca, hayat bana çok sıradan bir hadise gibi görünürdü. Romantik acıların, harika olayların benim hisseme düşeceğini tahayyül edemiyordum.