Kitap bende insan acziyetinin bir özeti olarak kaldı. Her ne kadar erdemli insanlar olmaya çalışsak da içimizdeki hırs, kötülük, önde olma çabasını çok net bir şekilde göstermiş oldu bize Charlie’nin hikayesi. Çoğu zaman dünyadaki tek gerçeğin ölüm olduğunu unutarak yaşıyoruz. Ve eğer biz ölene kadar dünya güzel bir yer olacaksa tek çare var. Sevgi. Charlie bir aptalken de bir dahiyken de aslında aradığı tek şey sevgiydi. Aptalken sevgiyi nasıl hakedeceğini bilmeden, sadece insanlara onların istediklerini vererek sevgiye ulaşabileceğini sanıyordu. Ne kadar komik, bir dahiyken de durum bundan çok farksız değildi. Bir diğer taraftan bakacak olursak da insanların mutluluk kaynağı olarak bir başkasının mutsuzluğunu kullanıyor oluşunun acı gerçeği. Sanki dünyada bir denge varmış da tam yarı yarıya birileri mutluyken diğerleri mutsuz olması gerekiyormuş gibi. İnsanları güldüren, eğlendiren şeylerin büyük bir kısmının aslında bir başka insanın acısı, trajedisi olması biz insanlığın aslında ne kadar aşağılık varlıklar olduğunun bir başka göstergesi. Bu dünyada farkında olmak, düşünebilmek, öğrenebilmek aslında sandığımız kadar güzel şeyler değil. İşte bu yüzden sessizliği de paylaşarak iletişim kurduğumuz birileri varsa kıymetini bilmeli ve mümkünse severek, sevilerek ölmeyi beklemeliyiz.

1000Kitap