Athena yaptığı şeyin bir hediye olduğunu düşündü hep. Travma damıtılıp ebedi bir şeye dönüşüyordu. Bana yaralarını ver, diyordu bize, sana elmas yapayım. Ama sanat icra edildikten, şahsi olan gösteriye dönüştükten sonra da acının hala orada olmasını zerre umursamıyordu.
Bir kitapta okumuştum bunu, duyguların dışarı çıkmak için yolları olduğunu ve kötü duygularınızın yolunu engellerseniz, sonunda iyi duygularınızı da engellemiş olacağınıza dair.