“Göğsünün içinde, bu asırlık ağacın kabuğu gibi, yarıklar bulunduğunu sandı ve gırtlağına kadar bir ateşin çıktığını hissetti. Aman Yarabbi, ne kadar yalnızdı...”
Reklam
“Hiç geçmeyen, hiç unutulmayan şeyler de var, beyefendi ! Ölünceye kadar insanın sırtından atamayacağı şeyler de var...”
“Fakat her şey geçer. Her şey unutulur. Kendini bir felaketin içinde kaybetmenin manası yoktur. İnsan birazcık kalender olmalıdır!”
“O gelmez artık !” dedi. “Nereden biliyorsun ?” dedim. “Gidişinden belliydi!” dedi.
“Zaten, bit felakete sükûn ve itidalle tahammül edenlerin manzarası, o felaket için ağlayıp çırpınanların manzarasından çok daha korkunç ve ezicidir.”