Başımı kaldırıp yüzüne baktım.
“Babam bir keresinde ablalarımın daha iyi bir hayat hayali kurmalarına izin vermemi söylemişti… daha iyi bir dünya. Ona öyle bir şeyin olmadığını söylemiştim. Hiç anlamamıştım. Çünkü aklım almıyordu… böyle bir şeyin mümkün olabileceğine inanmıyordum. Şu ana kadar. “
Kapalı gözlerimden yaşlar süzüldü.
Hayatımın en mutlu anıydı.
“Tamlin’in kahkahası dikkatimi dağıttı.” Bu cümleden sonra dedim ki acaba nasıl oluyor bu yani odak noktanı kaybedecek kadar onun bir gülüşü aklını mı çeliyor? Beni etkileyen bir çok cümlesi oldu bu kitabın. Çok sorguladığım yerleri oldu. Ve bir cümle daha ekliyorum “ Sesi güneş görmüş elmalar kadar tatlıydı. “ dedi Güz Sarayı Leydisi ve kalbimi çeldi <3.