" Herkes kendi derisi içinde en iyidir "
Böyle yazar oyunlarının sahnelendiği sahnelerde. O tiyatro ustası, şiirler ve roman yazan, dolu dolu yaşayan, arı gibi, sanat dokuyan bir insan, güzel insan...
"Sanat, dünyayı yansıtan bir ayna değil, dünyanın onunla şekillendirildiği bir çekiçtir."
Dünyayı böyle görür. Bu kadar çok tiyatroyu bu yüzden mi yazmıştır. Sadece dünyayı şekillendirmek için çekiç olarak mı kullanmıştır tiyatroyu?
Elbet ki değil...
Bu kitabının 319. sayfasında "Gecede Trampet Sesleri" nin notlarında şöyle söyler.
" Oyunumun konusunu seçerken parasal kaygılar etkili olduğundan, kamunun ilgisi sebebiyle mutlaka bir aşk hikayesi bana zorunlu göründü. "
Çünkü toplumcu, sosyalist, marksist Brecht, bu oyunu maddiyatı düşünerek yazmıştır.
Çünkü toplumsal duyar, her zaman acı olaylarla kasılsa da , içe döndüğünde yine aşka, elbiselere, takılara, dedikodulara yönelecektir. Brecht de bunun farkındadır ve aşka da böylece oyunlarında yer vermiştir. Tabiki yine taşlayarak.
1920 ' li yıllarda Yeni Nesnelcilik edebiyatında büyük kentler ve o büyük kentlerin sorunsalıyla mücadele eden yada bizzat içinde debelenen karakterler belirir oyunlarında. Bu karakterler kendisiyle beraber karşı bireyci yazımı da yaratır. En belirgin olanları şüphesiz ki
" Baal, Kragler, Garga, Shlınk, Paduk, Balıkçı...
1- BAAL ,
Gerçek bir karakterdir aslında. Gece alemlerindeki bir berduş. Villon... Savruk yaşamın müzikalcisi, şiirler yazan derbeder. Bütün ömrü orospuların ve bıçkınların arasında, tavernalarda geçen bu adamın öyküsünü duyan Brect, onu Baal olarak tiyatrosuna kazandırır. Tabiki Villon ' u görememiştir aslında. Duyduğu kadarıyla. Tuvalete yazılan o kadar içten bir şiirle tanıtır ki bize onu Brecht, şöyleki;
Hayatta en sevdiğim yer, derdi Orge:
Yüz numaradır, yani heladır be!
Orada keyiflenirsin her yerden