...hayat bir nefes gibi akıp gidiyor. Ve geride yalnızca isteyip de yapamadıklarımızın özlemiyle bizi biz yapan tüm yaşanmışlıkların farkındalığı kalıyor.
Dünyadaki gerçek yerimi arayıp dururken, meğer yalnızca kendi içime baksam yetecekmiş: Kalbimin çarptığı, kanımın aktığı, nefes aldığım, gözyaşı döktüğüm ve tüm zorluklara rağmen hayatta kalmanın coşkusuyla kahkahalar attığım yere.