Oğuz Atay ile bu kitap sayesinde tanışmış oldum. Sekiz hikayeden oluşan akıcı bir eser bırakmış bizlere kendisi. Beyaz mantolu adam, korkuyu beklerken ve demir yolu hikayecileri en sevdiğim hikayeler oldu. Kitabın son cümlesinin 1977 yılından 2019 yılına, okuyucusuna ulaşmasına en az benim kadar kendisi de, hissettiyse veya gördüyse, (bilmiyorum mümkün mü) sevinmiştir.