Betül
@bet23
55 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyordum. Acı çekmek bayılana kadar dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kestiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulayan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Ne diyorsun evladım sen, babanı mı öldüreceksin?"
"Evet, öldüreceğim. Çoktan başladım bile. Öldürmek derken öyle Buck Jones'un tabancasını alıp dan diye öldürmeyi kastetmiyorum. Öyle değil.
Kastettiğim kalbimde öldürmek. İyiliğini istemekten vazgeçmek.
Derken bir gün ölüp gidecek."
Suskunluğum Gloria'yı kaygılandırıyordu. Bizzat yanıma bıraktığı kartlarıma, misket dolu keseme bazen elimi bile sürmüyordum. Canım ne sinemaya gitmek istiyordu ne de ayakkabı boyamak. Doğrusunu söylemek gerekirse, içimdeki acıyı bir türlü dindiremiyordum. Sebepsiz yere zalimce sopa yemiş savunmasız bir hayvan gibiydim...
Gloria hayallerime ne olduğunu soruyordu.
"Artık yoklar.Uzaklara gittiler."
Kayıp ilaçları bulup bulamadıkları umrunda bile değildi.Kırık bir kalbi iyileştirecek kadar güçlü bir ilaç yoktu.
Glass, bakışlarını yere çevirdi, Luke'a doğruyu söyleme dürtüsüyle savaşıyordu. Mutlu olmayı hak ediyor, dedi kendi kendine. O, artık sana ait değil.