Duvarları dökülmüş Filistin’in kalbinden
boğazımda büyüyen
en sessiz çığlıklarla
vuruyorum dünyanın kapısına.
Kapı açılmıyor.
Ama elim
geri çekilmiyor.
Bu ağırlığı taşıyabilen
hangi vicdan
geceyi yarım bırakmadan uyur?
Hangi bakış
gözünü kaçırmadan
gecikmiş bir sabaha bakabilir?
Ben
bu yükü
göğsümde değil,
sesimde taşıyorum.
Çünkü göğsüm
çoktan yoruldu.
Söyleyemediklerim
içimde büyüyor,
söylediklerim
yer bulamıyor.
Zeytin ağaçları