Öyle yorgunum ki kendime bile yaslanamıyorum,
Herkes gibi ben de geri çekiyorum,
Kendi gövdemi kendimden,
Öyle yorgunum ki en sevdiğim yemek bile,
Midemi buladırıyor, gözümün önüne getiremiyorum.
Her şey en ince ayrıntısıyla varlığını sürdürüyor,
Çöp değiller ki zihnimden dışarı atayım,
Bütün umutlarım umutsuzluklara dönüşünceye kadar düşünüyorum.
Yola nereden çıktım?
Nereye varıyorum?