Lisan-ı halŞiir
Kozalar var,
Ne habs-i kafese,
Ne mahbes-i zindâna esîr olan,
Bâ-taraf-ı sinemde, nefs-i nazikler misâli,
Hayâtı keşf-u tefekkür eylemeye çalışacak,
Nev‘-nev‘ kelebeğân var,
Her nev‘-i menzûmeden.
İlk savt-ı uçuşlarını,
Şebâbın seherini ve gurûbunu,
Diledikleri menzile vusûl edebileceklerini,
Semâ her ne kadar mâviliğini izhâr etse de,
Safvetinden şek etmeyeceğimi,
Fırtınalara mukâvemet ederek,
Sana açtığım rüzgar kanadını,
Onlara telkîn etmek isteyen bir ben varım.
Sadece hüsn-i zâhire değil,
Cemîl olana letâfet ile beyân etmek için kalem sâhibiyim,
Sırât-ı basîtin pek fevkinde,
Cemâlin bizzat kelâm eder,
Diğer bir beyânla,
Lisânım hâl kesb eder demeyi,
Murâd ettiğim,
Bir sen varsın.
Reklam
Mehtâbın İziŞiir
Sen daim nazar-ı hayâlümde ol,
Cümle âlem isterse benden berî,
Gönlünde tüy-i hümâ gibi latîf olayım,
Bir dem olsun nisyâna terk et gam-ı dünyâyı.
Nazlım, gözümden dahi sakındığım,
Gül misâli kemâle erinceye dek,
Tebessümü terk etme,
Rûhunun seyrine revan ol.
Bil ki diğer menziller tümüyle dünyânındır,
Siyâh tel saçların geceyse,
Yanağındaki benân, mehtâbın izidir,
Velâkin aşk-ı sermedîm özünedir.
Savaşlarda, insanlarla birlikte insanlık da ölür. Vicdan, ne toprağın altında huzur bulur, ne de toprağın üstünde huzura erdirir.
Eğer birini gerçekten seviyorsan, ona dünyada tek olduğunu; bu tekliği dolayısıyla da özel olduğunu sık sık hatırlatmalı ve asla yokluğunu düşündürmemelisin. Sevgi, gerçekliğin içinde barındırdığı içtenlikte saklıdır ve ancak böyle olduğunda tam anlamıyla değer kazanır.