(Allahümme erinelhakka hakkan verzuknâ ittibâ’a-hu ve erinel bâtıla bâtılan verzuknâ ictinâbehu bi-hurmeti Seyyidil-beşer “aleyhi ve alâ âlihi ve eshâbihi minessalavâti efdelühâ ve minetteslîmâti ekmelühâ”). Yâni, (Yâ Rabbi! Doğruyu bize doğru olarak göster ve ona uymayı bize nasib et ve yanlış, bozuk olan şeylerin yanlış olduklarını bize göster ve onlardan sakınmamızı nasîb et! İnsanların en üstünü hürmetine bu duâmızı kabûl buyur!).
Bir gün insanların en iyisi “aleyhi ve alâ âlihissalâtü vesselâm” Hazreti Hasan ile Hazreti Hüseyni öptüler. Onlarla sevinçli ve güler yüzlü vakt geçirdiler. Orada bulunanlardan birisi, (Yâ Resûlallah! Onbir oğlum var. Şimdiye kadar hiçbirisini öpmedim) dedi. Peygamberimiz “aleyhi ve alâ âlihissalâtü vesselâm” buyurdu ki, (Bu merhamettir. Kullarından dilediğine ihsân eder).