~ Artık hayatta yeteri kadar acı var, insanlar bunu görmek için tiyatroya gitmezler artık. Hem artik romantik hisler ve acılar öldü, gerçek acılardan yana insanlar!
~ Hayır! Romantikler ölmez, his ve acı ölmez! Insanlar büyük acılara her zaman ilgi göstermişlerdir. Büyük insanlar ve büyük acılar! Işte tiyatronun iki temel direği. Fakat nerde eski acılar, nerde kralların eski acı çekişleri? Nerde büyük ihanetler ve büyük sadakatlar? Şimdi sıradan vatandaşların okuyucu mektuplarında yer alan dertleriyle seyircide merhamet uyandırmaya çalışıyoruz.Yani seyirciye kendisini göstermeye çalışıyoruz. Insan, kendisi gibi olanlara merhamet eder mi hiç? Dilenciler insan ya da soylu kişilerle doldurmalıyız sahneyi. Çünkü ya düşkünlere acır, ya da yüce varlıkları kıskanır. Eskiden tanrılar varmış, insanların kaderine hükmeden tanrılar! Ve onların yeryüzündeki gölgesi krallar, imparatorlar! Onlar bir iç çekti mi bütün millet inlermiş.