bazen o kadar çok kırgın olduğumu hissediyorum ki, kime nasıl anlatsam bilemiyorum. bu durumu kelimelere dökmekte de zorlanıyorum çünkü kendim bile bazen kabullenemiyorum. neden diye sorguladığım çok oluyor. neden aynı yerden defalarca kez hüsrana uğruyorum? yanlış olan ben miyim? ya da neyi yanlış yapıyorum bilmiyorum. tabii her kırgınlık ayrı bir tecrübe katıyor bana bunun farkındayım ve az da olsa teselli ediyor bu durum beni. ama daha nereye kadar gidecek bu bilmiyorum. beni korkutan ve tedirgin eden şey bu. bilmemek. öngörememek. evet yaşadıkça edindiğim tecrübe belki de oldukça fazla. ama ‘ya bu sefer farklı olursa?’ umudu insanı yerle bir ediyor. kalbimin durulmasını istiyorum sadece. sessizlik ve sakinlik içinde.
-buraya yazma sebebim pek yok. sadece öyle iç dökmek istedim.