Reyyan
@beyzamiyimneyim
Şu anda okuduğu kitaplar
bazı mumların sonuna kadar yanma ihtimali kalmadıysa
Sandor Marai, Mumlar Sonuna Kadar Yanar’da General Henrik’in kırk bir yıl boyunca zihninde taşıdığı bir dostluk hesabını masaya yatırırken, aslında yalnızca iki eski dostun hikâyesini değil sadakat, aidiyet, kimlik ve insanın kendi yazgısıyla hesaplaşmasını anlatıyor. Marai’nin kendi yaşamındaki kırılmalar, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu’nun çöküşüne tanıklığı, ailesinin hukuk geleneğine karşı kendi yolunu seçişi, annesiyle yaşadığı gerilim, müzikle kurduğu sancılı bağ ve Amerika’ya göç sonrası hissettiği köksüzlük bu romanda Henrik ve Konrad üzerinden derin bir itirafa dönüşüyor.
Kitap, bir gün içinde geçen bir buluşmayı anlatıyor gibi görünse de, aslında geçmişin koridorlarında dolaşan uzun bir içsel yolculuk sunuyor. Henrik’in şatosunda gerçekleşen bu kırk bir yıl gecikmiş yüzleşme, yalnızca Konrad’la değil kendi kırgınlıkları, ihaneti, eksik kalmışlığı ve benliğiyle yaptığı bir terapi seansına dönüşüyor. Misafir Konrad’ın sesi çoğu zaman geri planda kalırken, Henrik’in monoloğu bize bir ömrün biriktirdiği acıyı, gururu ve geç kalmışlığı sunuyor.
Romanın en sarsıcı damarlarından biri, Konrad’ın “kendisi olamama” trajedisi. O, hiçbir zaman kendi başına var olamayan “Henrikler” olarak anılan ikilinin görünmeyen yarısıydı. Ailesinin beklentileri, asker olma zorunluluğu ve yaptığı fedakârlıklarla daha çocuk yaşta kendi karakterinden uzaklaşan Konrad, kaybettiği benliğini ihanette bulacağını sanıyor. Oysa ihanet ne ona gerçek bir özgürlük kazandırıyor ne de Henrik’i gerçekten mağlup ediyor. Günün sonunda kazanan da yok kaybeden de çünkü asıl yitirilen şey dostluğun kendisi oluyor.
kitapta en sevdiğim bölümden alıntı yaptım:
__Fakat ruhunun derinliklerinde bir sancı saklıydı: Olduğundan farklı olma arzusu. Bu bir insanın kaderden yiyebileceği en büyük silledir.
Ya herşeyim ya hiçimİnsan ve Duygular
bu kadar etkileneceğimi bilmiyordum, iyi niyetli yapılan kırgınlıkları anlayabilmek için okunması gereken bir eser. Kırsal-kentsel yaşam değişiklikleri ve yaşlı insanın şehre sığamayışını bütün saflığı ile ele alınıyor. Her şeye rağmen o tramvay ağlarında dolaşırken anılarıyla baş başa kalan onları özleyen ama daha sonra şehir hayatının tüm insanları anısızlaştıran rutininde kendi ağlarını kaybeden buna rağmen hala iyi kalab Etelka adına okumalısınız. En son sahnede kulaklarımda Hümeyradan Kördüğüm şarkısı vardı. Şimdiden okuyacaklara keyifli okumalar diliyorum..
Zamanın yarısında yanılabilir buna rağmen kazanabilirsiniz1000Kitap
Kitabın sonlarına doğru sadece paranın psikolojisiyle sınırlı tutamayacağımız şu paragraf bize birçok alanda nasıl bir temele dayanabileceğimizi anlatıyor:
“Birçok şeyin yanlış gitmesini sorun etmeyin. Zamanın yarısında yanılabilir, buna rağmen bir servet kazanabilirsiniz çünkü; sonuçların büyük çoğunluğunu, küçük bir azınlık oluşturur. Paranızı nasıl değerlendirirseniz değerlendirin, birçok şeyin sonuç vermemesi karşısında rahat olmalısınız. Dünya böyle bir yer. Bu nedenle de, aldığınız sonuçları değerlendirirken her zaman için yatırımlarınıza tek tek odaklanmamalı, portföyünüzün tamamına bakmalısınız. Çok sayıda zayıf yatırımınızın olması, buna karşılık birkaç tanesinin gayet başarılı sonuç vererek öne çıkması iyidir.”
Birçok alanda kendimize yatırım yapıp bazılarının sonuç vermemesi karşısında rahat olabiliriz. Burası dünya. Sonuç görme tutkusundan edinilen değerleri tıpkı bir resme aşırı yakın bakarak anlamsız bulabiliyoruz. Bazen sonuçlar ummadığımız şekilde bize sunuluyor. Denemeye ve resme geniş bakmaya devam edeceğiz.
Sylvia camdan atlasa sen de mi atlayacaksın?Nilgün Marmara
Nilgün Marmara’yı intihar mahallesine girmeden anlatmayı dert edinen yazar anlatımında ölüm sokaklarını geçememiştir. Çünkü Nilgün Marmara o sokaklarda oynayarak büyümüştür. Anlatımda kimi zaman fazla duygu aktarımı sebebiyle kitaptan uzaklaşsam da birçok katmanı olan Nilgün Marmara’yı başka boyutlarıyla okuyucuya aktarması güzeldi. Özellikle kitapta eşinin işi sebebiyle Libya’da 16 ay geçiren Marmara, adeta steril ortamını elinde dezenfektan olmadan terk etmiş ve kendini kitaplara emanet etmiştir. Giderek yalnızlaşan Marmara “Bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum, dönüp gelip kendime yerleşemiyorum, kendimi bir yer edinemiyorum, kendime bir yer... Kafatasımın içini, bir küçük huzur adına aynalarla kaplattım, ölü ben’im kendini izlesin her yandan, o tuhaf sır içinden!” diyerek kendisine de yabancılaştığını anlatıyordu. Tüm bunlar Sylvia Plath’ı tanıdıkça mı yoksa onun müdahalesi olmadan mı oldu bilmiyorum? İkisinin yollarının kesiştiği bu kitabın sonunda Sylvia hiç sevgi göremeden giderken Nilgün sevgileri göremediği için gitti diyebilir miydik?
kahraman olma göreviİnsan ve Duygular
Yazar sıklıkla sıradan insanların muhtaç hallerini çantalarına koyarak karşılarına geldiği doktor figürü üzerinden bir anlatıya başlıyor. Zayıf bir noktası olan kadınlar karşısında değiştirdiği rolü sebebiyle (artık kendisi muhtaç olmuştur) içten içe tükenen, bunun sonucunda koruyacağı değerleri ve sınırları kalmayacak hale gelen kafası karışık bir doktorun hikayesini sürükleyici bir biçimde bize aktarıyor. Kitabın sonlarına doğru başka birisinin sırrına dayanarak hayatını anlamlandıran adeta onu eline silah yapan doktorun amork koşusunu izlediğimizi anlıyoruz. Neredeyse herkesin dilediği gibi kahramanca ölmek isteyen birinin, kahraman olmayı görev edindiği bu sürükleyici hikaye okuyucuyu da karakterlerin sırrına ortak ederek sonlanıyor. Uzun bir koşu değildi ama güzel bir koşuydu herkese tavsiye ederim iyi okumalar :)