Olmayacağını biliyordum, düşünmek bile saçmaydı ama inanmak güzeldi. Üstelik böyle düşünmeye ihtiyacım vardı. Çünkü onu fark ettiğim andan beri yaşamım anlam kazanmaya başlamıştı.
Mutlak mutluluk, kesin huzur, saf masumiyet, hem zevk, hem dinginlik; hepsi aynı anda hissedebiliyordum. İnanın abartmıyorum, yaşadığım, tanrıların insanlara vaat ettikleri türden zevkti; bedenin doyumu ile ruhun doyumunun buluştuğu an...
Demek istediğim şu: Biriyle tam bir ilişki kurabilmen için önce kendinle ilişki kurabilmelisin. Eğer kendi yalnızlığımızı kucaklayamazsak, inzivaya karşı kalkan olarak başka birini kullanırız. Yalnızca bir kartal gibi yaşayabilen insan, kimsenin kendisine seyretmesine ihtiyaç duymadan başka birine sevgisini verebilir; yalnızca o zaman o insan bir başkasının büyümesi ve gelişmesiyle ilgilenebilir. Bu yüzden, insan evliliğini bitiremiyorsa, o evlilik zaten bitmiş demektir.