On ay süren savaştan sonra, Saraybosna'da hâlâ "Neden böyle oluyor ve neden bu kadar acımasızca?" diye soran entelektüellere rastlıyorum. Aptallar, cevabın şu olduğunu görmüyorlar: Çünkü.
Sadece çünkü.
İşte bu yüzden sormanız için artık çok geç.
İnsanların trajediyi hak etmediklerinin farkındayım, çünkü var oluş zaten bütün yüceliğiyle teselliyi de içinde barındırıyor. Ancak insanlar teselli edilmeyi de hak etmiyorlar. Komedi gerçeğe daha yakın, çünkü en azından dünyanın anlamsızlığını gösteriyor.
Yugoslav edebiyatı profesörü olan Vojislav Maksimoviç, bir Müslüman'ın kesik başını futbol topu yapmıştı. Bu yüzden insanlar hakkında hiçbir beklentim kalmadı. Bu yüzden İsa'yı çarmıha germeyecek hiçbir milletin olduğunu sanmıyorum.
Sadece dünyam değil, dilim de paramparça.