Sevgi dolu nezaket, “hisleri olan her şeyin mutlu olması dileğidir.” Şefkat ise, “hisleri olab her şeyin kederden uzak olmasını dilemektir.”
“Sevgi dolu nezaket güneş ışığı acı gözyaşlarıyla karşılaştığında, şefkatin gökkuşağı doğar.”
“Çünkü doğamız gereği kalplerimiz kapalıdır, kutsal sözcükleri kalplerimizin içine yerleştiremeyiz. Bu yüzden sözcükleri kaplerimizin üzerine yerleştiririz. Ve günün birinde kalp kırılıp, sözcükler içeriye düşene kadar orada kalırlar.”
Kendimize şefkat duyduğumuzda, hedeflerimize ulaşmak için yine motive oluruz; bu motivasyon, yeterliliğimizden değil, kendimize değer vermemizden ve tam potansiyelimize ulaşma isteğimizden kaynaklanır.