Sığamadım... Ne hayata ne de hayatımdaki insanların hayatına. Hep bir ayağım eşiğin içinde, biri dışında... Hep eğrelti kaldım bu hayatta. Ne kızıyorum, ne güceniyorum kimseye. Demekki yazgı böyle. Ama işte insan sığmak, sığınmak istiyor istemsizce. Hep fazla geldim birilerine, bazen kendime. En çokta şu koca yeryüzüne.. Sığamıyorum nedense..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.