"Ait olmadığını bildiğin yerlere ait olmaya çalışmak. Dünyanın en yorucu hislerinden biri buydu sanırım. Ait olmadığının farkındasın, mutlu olmadığının farkındasın ama kendini oraya ait oldurmaya çalışıyorsun. Kendini aradığını düşünüyorsun. Kendini bulacağını düşünüyorsun ama her geçen gün daha da uzaklaşıyorsun kendinden. Ev sandığın yerde her gün başını yastığa mutsuz koyuyorsun. Ait değilsin, bunu biliyorsun ama kabullenemiyorsun. Sanki her şey elinden kayıp gidecekmiş gibi hissediyorsun. Ama en çok kendini kaybediyorsun. Kendini ararken kaybediyorsun..."
İçimde kaybolan papatyalardı
gözlerin
Eski bir radyodan çalan şarkıyı
dinledim
Hayatı kahrolan gibi, gururu ayaklar altına alınmış biri gibi...
