O sözleri duyduğumda fark ettim ki, benimki de aynı sebeptenmiş. Benim de buna ihtiyacım varmış: Gidecek bir yere... Evimde çıkıp, gidebileceğim bir yere...
Belki de yaşımız ilerledikçe, yalnızlığın nihayetinde herkesin kendi payına düştüğünü, içimizdeki yalnızlığı tamamen silip atabilecek tek kişinin aslında biz olduğumuzu öğrenmeye başlamıştık. Belki de artık, kendi içimizdeki yalnızlığı bile tamamen silemeyeceğimizi biliyorduk. Belki de bu yüzden yürüyorduk. Yalnızlıkla birlikte yürümenin yollarını öğrenmek için...