O sevilmek için yaratılmışların en mükemmeliydi. Zevk bütün vücudundan sızıyordu. Bir çamın reçinesi, bir ağacın sakızı gibi vücudunun muhtelif yerlerinden sızan bir usare, bir zevk usaresi vardı.
çok çeşitli sağlık durumlarından geçtim, geçmeye de devam ediyorum...Hastalığa gelince, o olmadan nasıl yaşayabileceğimizi sormadan edemiyoruz, değil mi? Yalnızca çok büyük acılar ruhu nihai biçimde özgürleştirebilir.
Zaman zaman mest edici epileptik deneyimler yaşayan Dostoyevski bunlara müthiş anlamlar atfediyordu: Bazen sonsuz uyumun varlığını hissedebildiğimiz beş altı saniyelik zaman dilimleri olur...Bu anların yaşattığı feci şey ise ürkütücü bir berraklık ve içinize doldurduğu vecd duygusudur. Eğer bu hal beş saniyeden fazla sürseydi ruh buna dayanamayıp uçup giderdi. Bu beş saniye içinde tüm insani varoluşu sonuna kadar yaşıyorum; bunun için gerekirse tüm hayatımı feda edebilirim, üstelik fazla bir bedel ödediğimi de düşünmeden.