“Somer, Boray, Meran ve o evde çalışan herkesin mezarları artık burada, sarayın mezarlığının en güzel yerinde olacak. Ve onun… Benim güzel atımın.” Her şey bir yana, atı bir yanaydı onun için.
…
Yan yana dizilmiş tam dokuz mezar vardı burada…
…
Hiç ses çıkmadı. Yağmur bizim yerimize konuşuyor, gök bizim yerimize ağlıyordu. O evde yediğim her lokma, içtiğim her yudum su aklımdaydı…
…
“Bizim davamız sonsuz.”dedi Hazar kalın ama hüzünlü bir sesle. Elini kalbine götürdü.
Bu, onların sözüydü. Onlar için bir sembol, bir ayağa kalkma cümlesiydi.
“Bizim davamız sonsuz.”diye tekrar etti Atlas ve diğerleri de ona katıldı.
“Bizim davamız sonsuz.”
“Bizim davamız sonsuz.”