Bilge
@bilgeyim_
Evlenmenin de, aile olmanın da ilk ve mutlak koşulu biricik olmak, benzemek ancak aynı olmamaktır.
Karşısındakinin kendi uzantısı değil, "bir kimse" olduğunu fark edebilenler evlenebilir.
Bir vakit âşık olduğunuz insanla evlenmek kıymetli, zorlu. Aşk bırakıp gittikten sonra onu eğrisiyle doğrusuyla hâlâ ister olmak fena halde kıymetli.
Aşıkken değil ama aşık olduğumuz, aşık halini de insan halini de bildiğimiz biriyle evlenmek iyidir.
Kabul, pek az evlilik insanın o derindeki yalnızlığına yaklaşır, pek az insan sahiden evlenir, pek az insan kendini ötekine (eşe) emanet edebilir. Zor iş, çok emek lazım. Talihin de olmalı, yolun yönün benzemeli, benzemediyse kabulün olmalı, için sızlamalı, kavga etmeli, gönül kırıklığın geçivermeli, kimsenin kimsenin cebinde olmadığı, insana en iyi gelen arazinin gönül olduğu, üzülmenin lazım olduğu, iyi ve kötünün ne olduğu bilinmeli.
"Evliliği anlama mücadelesi, kendinin farkına varma oyununu oynamadan yol almaz."