İçimde öyle bir sıkıntı var ki! Ah, ne kadar kötü olduğumu bilseydin...
Burada sözünü ettiğimiz, yetersiz bir güçle var olma savaşı sürdürmenin sonucu bir yozlaşmadır. Bu yozlaşmanın nedeni tembelliktir, cahilliktir, bilinçsizliktir... Üşüyen, karnı acıkan, hastalanan birinin, yaşamının geri kalan bölümünü kurtarmak, çoluk çocuğunu ayakta tutabilmek için içgüdüsel olarak, bilinçsizce, yalnızca açlığını gidermek, ısınmak için, yarınları düşünmeden her şeyi yakıp yıkmasıdır... Şu anda her şey yok edilmiş durumda, yerine de bir şey konulmamış...
"Hayatınızda bir kez olsun özgür bırakın duygularınızı..." Nedir? Belki de öyle yapmak gerekir... Özgür bir kuş gibi uzaklara kaçmak sizden, o uykulu yüzlerinizden, konuşmalarınızdan... Yeryüzünde varlığınızı unutmak... Ama korkağın tekiyim ben.
Bir başkasının sırrını bilip de ona yardımcı olamamaktan kötü bir şey olamaz.
Bence, gerçek nasıl olursa olsun, bilinmezlik kadar korkunç değildir.