Ruhum oldum olası zincirli kanatlarını biraz gevşeterek şöyle bir çırptı, henüz gerçekten hiç yaşamamış olan ben, sonunda hayatın tadına varacakmışım gibi bir hisse kapıldım birdenbire.
Geriye gitmektense ileriye gitmenin daha iyi olduğuna ve ilerleyebileceğime –ne kadar dar ve meşakkatli olursa olsun zamanla bir yol açılacağına– dair güçlü, muğlak bir fikir diğer duygulara baskın çıktı.