Bazı kitaplar vardır; sayfalarını çevirdikçe bir hikâye okumazsınız, sanki karanlık bir girdabın içine çekilirsiniz. Bir Nergis Tufanı tam olarak böyle bir kitaptı benim için. İçinde aşk vardı ama o
Herkes farklı biçimde gider
Ne oldu o gitti? Sonuç: Ölüden farkı olmayan bir insana dönüştüm Şimdi acılar bağrımı yaksada seni unutacağım Pembe yalanlarına kanmayacağım Seni kalbimden söküp
Okuduğum en güzel dönem kurgusunun final kitabıyla geldim. Akın ve Ayten çok güzel bir son hakkediyorlardı, başka bir hayatta da olsa bu mümkün kılındı. Yazarın kalemine sağlık, her bir duyguyu çok
“Zor olmuyor mu böyle insanları öldürüp geçmek yerine zeka oyunlarıyla onları delirtmek?”
"Hayır. İnsanları yaşarken delirtmek öldürmekten daha zevkli. Tıpkı sana ilmek ilmek yaptığım gibi.”
"Belki de ben seni delirtirim.”
"Ben zaten deliyim.”
"Viktor’a Meltem gibi yaklaştın. Boynundaki bıçağı çekmesini sağlaman etkileyiciydi ama şaşırtıcı değildi. Güzel oynuyorsun.Çok alışmışsın adamları kandırmaya.Fakat dikkat et,dolandırıcı. Sürekli masum rolü yapanlar, en sonunda kendi rollerine inanır.Öyle bir inanırlar ki, gerçekten acınacak hale dönüşüverirler.”
"Ben masum rolü yapmıyorum. Kardeşim için savaşıyorum.”
"Savaşta her yol mübah diyorsun yani.”