"Bulutlardan bulutlara uçsaydı çocuk
Harita üzerinde bile aşıp tüketemezdi dünyayı
Pek büyüktür çünkü dünya çocukluk lambasının ışığında
Ve pek miniktir ömrümüzün titreyerek sönen o son ışığında"
İleride insanlar kafalarını patlatacaklar: bu adamlar nasıl dayanmışlar, nasıl karşı koymuşlar bunca şeye? diye. Belki insan bile değillerdi? Hani şairin birinin dediği gibi: "Onlardan çok güzel çivi yapılırdı..." İyi ama biz demir miyiz? Öyleyse neden, bir tren düdüğü tarifsiz kederlere boğuyor bizi ve yüreğimiz göğsümüzden fırlayacakmış gibi oluyor?