“Ben nerdeyim, bilemiyorum. Görevini bitirmiş bir insan gibiyim. Sanki Seyfi bir daha bana dönmeyecek. Bir okulu bitirmek kıvanç, gurur verir insana, biraz da hüzün… Ama insan bir daha eski okulunu aramaz; Seyfi’nin bitirdiği bir okulum ben. Geri dönmeyecek. Giden öğrenciler, eski okullarını aramazlar. Ama geride kalan öğretmenler, eski öğrencilerini ararlar, beklerler… Tanrım, ne kadar da yalnızım!
“Çok hesaplı yaşayanlar, tatsız tuzsuz insanlardır. Ama senin gibi her şeyi rastlantılara bırakanlara da ne demeli bilemem! Düşünmeden yaşayalım hayatı/ Düşünüp kirletmeden demiş Bedri Rahmi. Ama rastlantıları değerlendirecek kadar düşünmek gerek bence.”