Çocuk olarak iki temel ihtiyacımız vardır. İhtiyaçlardan biri, bebeklikten gelen mutlak ve tartışmaya kapalı olan bağlanmadır. Diğer ihtiyaç da özgünlüktür. Özgünlük kendimizle kurduğumuz bağdır. İç sesimizle bağlantımızın olmadığı bir yerde , özgünlüğün olmadığı bir yerde, doğada ne kadar hayatta kalabiliriz ki ? Yani özgünlük yeni çağın bir ürünü değil. Bunun gibi sözde manevi bir kavram değil. Hayatta kalmak için gerekli olan bir şey . Hayatta kalmak için ya da çevrenize uyum sağlamak için iç sesinizi susturmaya ve özgünlüğünüzü kapatmaya çalışırsanız ne olur?
Normal bir toplum öfkeye izin vermez. Öfkeli olan çocuk ayrı tutulmalıdır. Diğer bir deyişle hayatının bağlı olduğu bağlanma ilişkilerini tehdit etmemiz gerekir ki duygularını bastırabilirsin. O çocuk dersini iyi alırsa öfkesiyle bağlantısını koparır. Ve depresyon için ruhsal ve fiziksel hastalıklar için kolay hedef haline gelir. Tamam, çocuk öfkeli. Peki bu çocuğa öfkenin içinden geçmesi ve düzenlemesi için nasıl yardımcı olabiliriz. Baskılaması için değil, bununla dost olmayı öğrenmesi için. İnsanların öfkeli olmaması istediğimiz şey değil. İstediğimiz şey öfkenin tamamen yıkıcı olmak zorunda olmadığını göstermek.
+ Depresifken bastırdığın şey neydi ? Öfke
- Evet
+ Yani öfkeyi bastırıyorsun
- Evet
+ Altı yaşındaki birisi için bu hiddeti bastırmanın müthiş bir fikir olabileceğini görüyor musun
- Evet
+ Neden
- Hayatta kalmak için
+ Pek çok başarısızlıktan bahsettin, birini seçmeni istiyorum.
- kendi başıma olma korkusu. Yataktan bile ayrılmam. Bunu daha önce yaptım.
+ Bu sence bir başarısızlık mı ?
- dağılmayı başarısızlık olarak görüyorum.
+ Bu sence başarısızlık yani.
- doğru.
+ Tamamdır. Yani senin başarısızlıkların depresyona girmek ve senin deyişinle dağılmak Başarısızlık sence bu mu?
- evet
+ İlk kez