Bir oturuşta okunup bitecek bir kitap o kadar az sayfalı..
Söz konusu bir çocuk olunca bu durum beni derinden üzdü belki de Filistinli çocuklardır bunu hatırlattı bana..
Başkalarının acısı üzerine kurulan mutluluk gerçekten doğru mu? Toplumun sunduğu rahatlık için vicdanımızdan vazgeçer miyiz?
Ben yapamam vazgeçemem insanlığa sığmaz . Haksızlığı değiştirmek için elimizden geleni yapmalıyız ona ortak olmamalıyız..
Okudum bitti..
Yer yer aynı konulara değse de beğendiğim bir kitap oldu bu zamanki öğretmenleri baz alırsak bence her eğitimcinin okuması gereken bir kitap , bazı eğitimcileri tenzih ederim ama günümüzün kameraya oynayan eğitimcilerini görünce bu kitabı okuduktan sonra vay be böyle eğitimci de mi varmış dedirtti..
Bunun yanına eklemek istediğim bir diğer konu günümüz öğrencileri de çok zor. Mahir İz kitabında da çoğu kez değinilen konu öğrencilerine karşı ne kadar verimli olmuşsa o kadar da olumlu sonuçlar almış.
Bakıyorum bizler günümüzde ne kadar fedakârız iş hayatımızda olsun öğretmenlerin eğitim hayatında olsun öğrencilerine yaptıkları fedakarlıklar ne kadar? Bir Mahir İz kadar asla olamayız her anlamda öğrencilerine yaklaşımı takdir edilesi..
Eğitim camiasının bu noktaya gelmesi gerçekten üzücü . Öğretmeni ayrı öğrencisi ayrı ( tabi yine söylüyorum bazı öğretmenlerimizi tenzih ediyorum)