İnancını yitiren insan, güneşin hep batış halinde olduğu bir iklimin kucağında buldu kendini, yitirilmiş cennetinin özlemi içini yaka yaka. İçinin yandığını, bu fiziksel acıyı elbet duyuyor insan. Ne ki, kökenini bir türlü anlayamıyor bu acının, bu, içinde kördüğüm olmuş keder karanlığının. Baştan beri hep bu acıyla yaratıldığını sanıyor.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Şimdi mezar neresi? Benim kalbim mi? Kalbim yoksa ölü mü? Onun adının yankısını, ben şimdi, bu mezarda, Sûrda ölü duran kalbimde mi arayacağım? Kaç günler ve kaç geceler boyunca?.. İlkin onu, kalbimi diriltmeliyim. Onun adıyla, adının heceleriyle, o hecelerin harfleriyle… O sesi unutamıyorum.