Şu videoyu bütün kızçeler dinleyebilsin isterdim. 👑
Lütfen dinleyin kızlar... İş hayatında da sosyal yaşamda da birçok kadının hikâyesine şahit oldum.
Belli bir yaştan sonra kendi ayakları üzerinde durmak zorunda kalmak kolay değil.
Sevmek, sevilmek çok güzel. Ama bütün yaşamını, hayallerini ve hedeflerini bir insanın yıllar içinde değişebilecek duygularına bağlamak hayattaki en büyük risklerden biri.
(Maalesef eşini kaybettikten sonra çalışmak zorunda kalan kadınlar da var.)
Hayallerinizi, hedeflerinizi ve başarılarınızı destekleyen bir insanı seçin.
Sizi tercih yapmak zorunda bırakan, başarılarınızdan rahatsız olan, baskı kuran ve sizi yolunuzdan alıkoymaya çalışan biriyle hayatı paylaşmak zor olabilir.
Evlilik ya da annelik bir kadının başarılı olmasına engel değildir. Belki yolu biraz daha emek ister yalnız evinde bebeğini büyütüp mesleğinde kariyer yapabilmiş kadınlar da var. 👑
instagram.com/reel/DUYqd8OAi-...
Sakin hayatın aşığıyım...
İstiyorum ki, kargaşalardan uzak,
Ne biriyle tartışayım.
Ne biri bana ulaşsın.
Ne de, sözden anlamayan birine laf anlatmaya çalışayım.
Hiç bir şey istemiyorum.
Öyle dümdüz yaşamak istiyorum..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hava karanlık değildi !
Ama onu gördüğüm ilk an
Dünyam karardı.
Zira bizler ayrı dünyanın insanlarıydık.
Benim açımdan
O'nunla bir gelecek yoktu.
Ve asla da olamayacak/tı.
Ama O'nun bir gün biriyle olacaktı...
Not : Kitap alıntısı değil.
Bir kalp kırıklığını dayanmaktadır...
Neredeyse üç aydır hiç konuşmadan, tanışmadan yan yana çalıştığım biri vardı. Nasıl desem, hani bazen insan konuşmadan birinin sessizliğinden bir derinlik çıkarır ya da belki de biz insanlara kendimizde bulduklarımızı onlara atfederek anlam yüklüyoruzdur, bilemiyorum. Fakat bu sefer bizimki karşılıklı bir anlam atfetme gibiydi. Geçenlerde bana küçük bir jest yapıp masama özenle seçtiği belli olan bir çikolata koymuştu. Bunu yaptıktan sonra birkaç gün boyunca onu hiç göremedim. Tabii benim de çok içimde kalmıştı, ne teşekkür edebilmiştim ne de kendisine karşılık verebilmiştim.
Sonraki gün geldi, birkaç dakika konuşma fırsatımız oldu. Çok naifçe düşünmüştü, küçük bir şey olmasına rağmen mutlu olmuştum. Ben de son günümde gitmeden önce ona bir kitap hediye etmek istedim. Lakin biriyle doğru dürüst bir konuşmanız bile olmadan böyle bir şeye kalkışmak doğru muydu, yanlış algılamalar çıkar mı diye çok düşündüm. Sonra da birinin ruhuna küçük de olsa bir iz bırakmaktan güzeli mi var diye düşünüp vermeye karar verdim. Tabii bunu ruha dokunan bir yazıyla taçlandırmasaydık olmazdı. :))
Çıkışta eve giderken verdim, çok mutlu oldu. Açıkçası bir daha hem karşılaşmayacağımızı düşündüğüm için hem de gerçekten içimden çok geçtiği için vermek istedim. Birkaç gün geçti sonra baktım mesaj atmış (numaramı büyük ihtimalle gruptan almış, bu sayede konuşma fırsatımız oldu.) Kitabın arasına koyduğum yazıyı sonradan fark edip okumuştu, birkaç gündür beni arıyormuş... Üç aydır yan yana olup da konuşmaya çekindiğim insanla şimdi de birkaç hafta sonra bir yerlerde oturup tanışmak için sözleştik. Bunu anlatmak istememin sebebi arkadaşlar, birilerinin ruhuna dokunmanın küçük şeylerle ne kadar basit olduğunu anlatmaktı. Bazen insanlar karşılıklı bir çekingenlik içinde oluyor ama bu belli bir
