Kendimizi “iyi” ve “kötü” olarak etiketlemeye çalışmaktan vazgeçip açık bir yürekle kendimizi kabul etmek. Kendimize tıpkı iyi bir arkadaşa ya da hatta bir yabancıya göstereceğimiz türden bir nezaket, ilgi ve şefkat göstermek.
Maalesef kendimize, kimsenin davranmadığı kadar kötü davranırız bazen.
Kusurlarımızı görmezden gelerek veya sorunlarımızın ve çektiğimiz zorlukların bir başkasının hatası olduğuna inanarak kendimiz hakkında geçici bir süreliğine daha iyi hissedebiliriz, ancak uzun vadede durgunluk ve çatışma döngülerinde sıkışıp kalarak kendimize zarar veririz.
Sınırı aştığımızı, kaba ya da sabırsız davrandığımızı kabul etmek neden bu kadar zordur ? Çünkü egomuz, kendimize ait kusurları ve yetersizlikleri bir başkasına yansıttığımızda çok daha iyi hisseder.