ÖĞRENEN BİREYİN ZİHNİAlıntı
Puan vermedi
Öncelikle eğitime/öğretmeye/öğrenmeye dair okuduğum en iyi kitap. Şu ana kadar okuduğum tüm kitaplar aslında sihirli bir formül varmış da biz o formülü bulamamışız hissine sokarak sürekli alternatif uygulamalar, fikirler anlatmaya çalışıyor. Oysa konu alternatif uygulamalar, değişik yöntemler veya yaygın bir ezber olan çok zeka çeşitlerine göre eğitim vermekten ibaret değil. Öyle olsa her şey çok kolay olurdu. Çocuklar Neden Başarısız Olur Kitabında John Holt bize konunun tüm anlatılanlardan farklı ve asıl sorunun/başarının nedenine götürüyor. Bir şeyler öğretmeye çalıştığımız çocukların zihnine. Kendi birebir deneyimlerine dayanarak çalıştığı çocukların davranışlarını uzun uzun gözlemleyerek ve analiz ederek vardığı sonuçlar eğitim ve eğitimciler için bir çok ezber duvarını yıkıp paramparça eden cinsten. Çocuğun öğrenmesi mi/ çocuğa öğetmemiz mi? Az önce okuduğu kelimeyi birden bire bir çocuk enden göremez oldu? Bu çocuklar öğrenmeye mi çalışıyor yoksa mecburen maruz kaldıkları bir süreci en stratejik şekilde atlatmaya mı çalışıyor? Sıralanabilecek onlarca soruya hiç beklenmedik yerden yaklaşarak öğretmek ve öğerenmeye dair uyanışlara yapan kitap. Bir ay önce okuyup bitirmiştim. Karşılaştığım ilgili herkese bir şekilde konuyu evirip çevirip kitaba getirip önerdim. Şimdi ikinci defa okuyorum
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Kurbağa sahnesinden sonra zihnimize takılan soruların cevaplarını takip ettiğimize ancak çizgi filmlerde görmeyi bekleyebileceğimiz böyle "saçma" bir sahnenin ardındaki gizem de aralanmaya başlayacaktır. Artık televizyonun karşısında rahat koltuklarımızda oturmakla kalmıyor, onun yerine, kendimizi İncil'de, ahlak değerlerini kaybetmiş bir toplumun cezalandırılması için tepesine kurbağa yağdırıldığı bir hikayeyi okurken buluveriyoruz. Tesadüf olmayan bir şekilde Magnolia filminde de birbirinden bağımsız gibi anlatılan birkaç hikayenin ortak noktası çürümüş bir toplum ve bunun ceremesini çeken kurbanlardır. Anderson da filminde, toplumun en küçük yapı biriminin ailenin, kılcallarına kadar sızmış bu çürümüşlüğü, toplumun tepesinden kurbağa yağdırarak cezalandırmayı seçmiştir." "Çizgifilmin Ardındakiler" Umut Kart. Sayfa 14
İzleme kültüründe "Ailenin Arabuluculuğu"
"Kuşkusuz kastettiğim, çocuğunuzun ekran karşısında geçirdiği her anında ona eşlik etmeniz değil. Sizin göreviniz daha çok bir çeşit ara buluculuk. Yapılan araştırmalar ailenin televizyon programlarına ilişkin ara buluculuğunun çocuğun televizyon programlarından etkilenmesinde farklılıklar yarattığına işaret ediyor."
Sayfa 17 - KDY
Çizgi Filmler Size Küsmüş DeğilAlıntı
Hayır, çizgi filmlerin görevi; siz işinizi kolaylıkla yapabilesiniz diye çocuklarınızı oyalamak değil...
Bir yetişkin olarak siz her ne kadar çizgi filmlerin o gizemli dünyasına giden
yolu unutmuş yani büyümüş olsanız da korkmayın, çizgi filmler size küsmüş değil, onlar size, sizi ve çocuklarınızı anlatmaya devam ediyor.
Sayfa 17 - KDY
Okuyan Çocuk için Yapılabilecek Bir Şeyler Var!1000Kitap
Puan vermedi
Türü ne olursa olsun bir filmi iyi yapan en önemli noktalardan biri, izleyicisine bir kurgu olduğunu unutturmasıdır.
Bir kitap için cümleyi şöyle kurmak gerekecek sanırım:
Hedef kitlesi hangi yaş grubu olursa olsun bir kitabı iyi yapan en önemli noktalardan biri, okuyucusuna bir kurgu olduğunu unutturmasıdır. Zaten çocuk kitaplarının yetişkinler tarafından pek dikkate değer görülmemesinin nedeni de bu olsa gerek. Çoğu yetişkin için çocuklar için yazılmış olan bir çok kitap kolayca öngörülebilir hikayesi ve ana fikriyle yetişkinler için cazip olmaktan uzaklaşır. İçimden bir ses, çoğu çocuğun da zekalarını biraz hafife alıyormuş gibi görünen bir çok kitaba pek sıcak bakmadığını söylüyor. Çocuklar bu tür kitapları kendi istedikleri için değil mecbur oldukları için okur. Okuma alışkanlığımızın oluşmamasının bununla da bir ilişkisi var mı acaba? Vardır illa ki.
Yael Hassan tarafından yazılmış olan Prens Momo çok iyi numara yapabilen bir kitap. Kapağına bakan kim olursa olsun kapaktaki görsele, görselin oluşturulmasında kullanılan renklere, metnin için kullanılan yazı büyüklüğüne bakarak tam bir çocuk kitabı olduğunu düşünebilir. Oysa kesinlikle değil. Hikaye nispeten büyük sayılacak yazıları ve kolayca fark edilebileceği üzere geniş satır aralıklarıyla birlikte hepi topu 107 sayfa. Fakat ben kitabın bir çocuk kitabı olarak kabul edilmesine itiraz ediyorum. Bir yetişkin olarak tüm yetişkinlerin de bu kitabın varlığından yararlanmasını istiyorum.
Kitap aslında eşim tarafından kızıma kütüphaneden tesadüfen seçilerek evimize geldi. Kızımın, neden bilmiyorum, kitaba biraz burun kıvırdığını gördüm. Ama üzerinde durmadım. Fakat ben bu sıralar çocuk edebiyatı konusunda çalışmakta olduğum için kitap hemen ilgimi çekti. Kitabı elime aldım, bırakamadım. Dediğim gibi kitap çocuk