birmunzeviyazar
@birmunzeviyazar
isimsiz bir kalbin edebiyat arşivi
1 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
Eskiden herkesin içinde aynı iyiliğin olduğuna inanırdım. Şimdi insanların birbirini ne kadar kolay kırabildiğini görüyorum. Bir sözle, bir sessizlikle, bir “umursamıyorum” tavrıyla…
Ve en kötüsü şu: İnsan alışıyor. Kırılmaya, yalnızlığa, beklemeye, cevapsız kalmaya alışıyor. Ama alışmak iyileşmek demek değil. Bunu geç öğrendim.
birmunzeviyazar
Hayatımdan gelip geçmiş biri var... O hep, alışmak insanın en kötü özelliğidir, derdi. Şimdi daha iyi anlıyorum onu.