Ben ölçülü sevemeyen insanlardanım.
Birine kalbimi açtığım anda, sanki içimde yıllardır susmuş bütün düşünceler aynı anda konuşmaya başlıyor.
Kendimden eksilterek vermeyi seviyorum; zamanımı, uykumu, düşüncelerimi ve hatta bazen gururumu bile.
Bir insanı sevince onu yalnızca hayatımın bir parçası yapmıyorum, onu kalbimin merkezine yerleştiriyorum.
En küçük değişimini hissediyor, en ufak sessizliğini bile içimde büyütüyorum. Belki bu yüzden sevgim biraz tehlikeli; çünkü ben yarım sevmeyi bilmiyorum. Ya tamamen bağlanıyorum ya da sessizce siliyorum.
Sevdiğim insan mutlu olsun diye kendimi tüketebilecek kadar derin, gitme ihtimalini düşünürken bile geceleri uyuyamayacak kadar takıntılı biriyim.
Ve bazen düşünüyorum… Böyle sevmek sonumu mu getirecek; yoksa günün birinde benim gibi seven, beni takıntısı hâline getirecek birini bulacak mıyım?
Düşününce... Birbirine takıntılı derecede âşık iki insan...ne kadar da kopmaz bir bağ oluşurdu, değil mi?
ᯓ birmunzeviyazar