Esma Sultan
@birsultan_
22 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Tıkanmış sanatçı rahatsızlığının gerçek adı korkudur. Bu, yenilgi korkusu veya başarı korkusu olabilir. Çoğunlukla da terkedilme korkusudur. Bu korkunun kökeni çocukluk gerçekliğinde yatar. Çoğu tıkanmış sanatçı, anne babasının arzusuna veya kararına rağmen sanatçı olmaya çalışmıştır. Genç bir insan için bu büyük bir çatışmadır. Anne baba değerlerinin doğrudan karşısına çıkabilmek, ne yaptığını bilmek demektir. Anne babayı bu denli kırmak için sadece sanatçı değil, büyük sanatçı olmak gerekir...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tıkanmış sanatçı, bebek adımları ile başlamasını bilmez. Tersine büyük, ürkütücü ve imkânsız projeler ile uğraşır: Uzun film, tek kişilik show, opera. Bu büyük projeler başarılı olmazsa veya hiç başlamazsa tıkanmış sanatçı buna tembellik der. Başlama acizliğini tembellik olarak tanımlamayın. O, korkudur.
Kural olarak olasılıkları, bir sonraki işe geçmeyi ertelemek için kullanırız. Bu, bizim eylem yerine endişeye olan düşkünlüğümüzdür. Bunu kavradığınız anda her şey açıklığa kavuşur. Bir hafta kendinizi izleyin ve bir sonraki yaratıcı eyleminizi endişeli bir düşünce ile nasıl ortadan kaldırdığınızı veya ertelediğinizi görün.
Hayallerimize doğru ürkek bebek adımları atmaktansa uçurumun kenarına koşar ve orada ödümüz koparak “Atlayamıyorum, yapamıyorum...” diye çırpınırız. Sizden atlamanızı isteyen yok. Bu sadece dramatik bir harekettir. Yaratıcı iyileşmede dramın yeri, sayfada veya kanvas üzerinde veya kilde veya oyunculuk dersinde veya ne denli küçük olursa olsun bir yaratıcılık edimindedir.
Çoğu zaman bir sonra yapılacak doğru şey küçüktür: Resim fırçalarınızı temizlemek, resim malzemesi dükkanına uğrayıp kil almak, oyunculuk kursları için yerel gazeteye bakmak... Kural olarak, her gün yaratıcılığınız için yapabileceğiniz bir şey olduğunu kabul etmek en iyisidir. Bu günlük-iş sözü, formu doldurur.