Snelman bu sabır dinine kızıyordu. Hiddetleniyor ve iki şeye çok kızıyordu. Kendisine çeşitli özgürlükler rahatlık ve refah sunan; ama halka ise en alçak ve en ağır ihtiyaca sabretmeyi telkin eden üst tabakalara kızıyordu. Halk kitlelerine de sabrettikleri için kızıyordu.
Herkes halkın sabrını överdi. Halkın sabrına hayran kalırlar, duygulanırlardı. Halkın sabrından bir din çıkardılar. İsa Mesih'in kendi öğretisini bir sabır dinine dönüştürdüler.
Halkın alt tabakalarının hayatını, değerlerini, karakterini ve refahını kaderin eline bırakmışlar. Sanki bu kimseyi ilgilendirmezmiş gibi. Sanki her şeyi sonsuza kadar çözmüşler gibi.