Kadınların olayı budur. Belki de kadın olmanın iyi tarafi bile yoktur. Çünkü ne zaman biraz olsun duygularımızı açık etsek bir anda histerik oluruz. Ama onları içimize atıp da erkek arkadaşımızın ilgisine ihtiyaç duymadığımızı gösterdiğimizde de kalpsiz sürtüğün teki olarak yaftalanırız.
Sadece, komik derecede kötü şeyler olduğunda keşke bedenimi terk etsem diyorum. Yani tüm bunlar olup biterken kendimi dışardan izlesem ve şöyle düşünsem; Gerçekten mi? Evrenin yapmak istediği şey bu mu? Tam da nokta atışı yapılmış gibi, degil mi?