Zamanı ancak beklenmedik vakitte hissedebiliriz. Gecikme nedeniyle strese girmektense hüzünlenmek yeğdir. Hüzün bizi stresin ortaya koyduğu gözü kapalı itaatten kurtarır.
Zaman acı veriyor, acıları geçirdiği söylense bile kolayca kabul görmüyor... Çünkü zaman kaybın deneyimlenmesidir: Bir kaybı yaşamadan onu hissetmek imkânsızdır.
Böylelikle gün içinde "kendimize" zaman ayıramayınca, zamanı gece vakti kullanırız... uyumayarak. Uykusuz insanların çoğu varoluşlarının kayıp zamanının peşine düşmüş kimselerdir.