Mertcan

Gün artık her yanda mavi bir nurdu, öyle mavi ki, insan maviyi toplamak için avucunu göğe açacak ve elini yanaştırıp bakınca, avucunun mavileşmediğine şaşacak. Dev gibi göklerin ve denizlerin bu yurdunda berrak mavi ışık da iliklerine işliyor insanın..

Alıntı

Reklam

Mertcan

Güneş batarken insanın içini bir hasret kaplar. Giden ışıkla birlikte ışığa gitmeyi özler, insan ışıkla beraber gidemediği için âdeta müteessir olur.

Mertcan

bir mevsimde bir ağaçtan bir kiraz tadarsınız, tadı damağınızda kalır. Ertesi mevsim ağaca yine uğrarsınız. Bir mevsim önce tadına doyamadığmız kiraz, onu kopardığınız dalda yoktur. Ya ağaç, ya siz ya da ikiniz de değişmişsinizdir.

Takip Önerileri

Mertcan

Hani İstanbul'un o ardı arkası gelmez kapalı günlerini bilirsiniz. Güneşin doğacağı tanyerinde, bir kadavra ağartısı peydahlanır. Sanki gece, günü doğuracağım derken, onu düşürmüştür. Gün ölü doğar. Gök ne karadır, ne de ak, renksizliğin ta kendisi olan beti benzi kül bir kurşunidir; hem de kurşun gibi ağır oturur insanın gönlüne...

Alıntı