Lemonade
@bloglemonade
Şu anda okuduğu kitap
“Evhamlı anne-babaların yetiştirdiği çocuklar büyüklerinde evhamlı, ürkek bireyler olup endişe dolu hayatlar sürdürürler.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Anne-babaları tarafından denemeye, araştırmaya, yönetmeye, gözlemleyip taklit etmeye, denerken yanılmaya ve bu yolla öğrenmeye teşvik edilmeyen çocuklar, çoğunlukla kendilerini çaresiz ve yetersiz hissederler.”
''...yardımseverlik olarak tanımladığı davranışların onu tükettiğinin farkında değildi. kendisi hariç herkesin yardımına koşuyordu.''
“Bir çocuğun özsaygısı zarar gördükçe bağımlılığı artar ve bağımlılığı artıkça da anne-babasının onu korumak ve ihtiyaçlarına karşılık vermek için var olduklarını düşünmeye başlar.”
Victor Hugo’nun 1829 yılında, daha 26 yaşındayken yazdığı, ölüm cezasına karşı olduğunu anlattığı 82 sayfalık kısa bir kitabıdır.
Kitap, Victor Hugo’nun önsözüyle başlıyor. Siyasi kişiliklerin idam cezasını bir araç olarak gördüklerini, kendi çıkarları için yasalar değiştirmelerini ve idam cezası gibi korkunç bir durumun insanlar tarafından zevk alınarak izlenmesinin üzücü bir durum olduğunu kendi bakış açısıyla bize anlatıyor.
Hikayemize başladığımızda ise günün sonunda öleceğinin farkında bir insanın, yaşadığı dünya ve fikirleriyle karşı karşıya kalıyoruz. Kitapta, mahkûmun cinayet işlemiş olduğunu biliyoruz ancak ne için bunu yaptığını öğrenemiyoruz. Aynı zamanda geride bırakacağı ailesi için -en çok da küçük kızı için- çok üzülen bir adam görüyoruz.
Victor Hugo, bu kitabında ölüm cezasının bir çözüm sunmadığını belirtiyor ve bir mahkûmun suçu ne olursa olsun, toplumun ahlaki durumunun ve toplumsal sonuçlarının incelenmesi gerektiğini söylüyor.
