Puan vermedi·500 syf.·
2024 68. kitabı
Bu kitabı ilk kez Covid zamanında okumuştum ve açıkçası o zamanlar elimde sürünmüştü. Filmi çıkmadan önce yeniden okumak istedim ve yine aynı şeyi yaşadım… ama bu sefer bitirdiğimde şunu kabul ettim: Bu kitap beni gerçekten her okuyuşumda ilk seferki gibi etkileyecek.
Okuması kolay değil. Hatta herkese hitap edeceğini de düşünmüyorum; bir arkadaşıma önerdiğimde o benim kadar etkilenmemişti. Ama bence bu kitabın gücü de burada. Herkesi içine çekmiyor ama çekileni de inanılmaz etkiliyor.
Emily brontë o kadar iyi harmanlayıp aktarmış ki bize akı ve nefreti, çok başarılı bir şekilde satırları okurken o duyguları yaşatıyor okuyucuya.
---------------------------------------------------
SPOİLER
Benim için kitabın en çarpıcı kısmı Catherine’in ölüm döşeğindeki kısımları ve Heathcliff’in sonrasındaki hâliydi. Catherine’in “Ben Heathcliff’im. Hamurumuz neyle yoğrulduysa onunkiyle benimki aynı.” sözlerini okuduğum sayfalara dönüp dönüp bakıyorum hala arada hatta komple tüm altını çizdğim yerleri açıp açıp okurum. Bu cümle romantik gibi geliyor kitabı okumayanlar için ama aslında ürkütücü ve sağlıksız bir ilişki olduğunu gösteriyor bu cümle. Çünkü bu bir aşk değil, birbirine bağımlı iki insanın hikâyesi.
Heathcliff’in Catherine ölürken onu avutacak tek bir söz söylememesi bana o kadar mı nefret ediyorsun ki sevdiğin kadının bu şekilde ölmesine izin veriyorsun dedirtti. Aşık olduğu kadına bile yumuşayamaması… Bu nasıl bir kırgınlık, nasıl bir öfke? Catherine öldükten sonra ona sitem etmesi, “beni nasıl bırakıp gidersin” der gibi konuşmasıda inanılmaz etkiledi beni. Sevdiği insanın huzur bulmasını bile istemiyor; yeter ki onu yalnız bırakmasın. İşte o an anlaşılıyor ki bu bir aşk değil, saplantı.
Heathcliff’i kötü yapan şartlar mıydı yoksa kötülük hep içinde miydi ikilemine
